MARTINEZZ

Misy tybetańskie, mantra i alikwoty

Himalajski świat dźwięku to druga połowa tego, co robię. To też połowa obrosła największą liczbą mitów — poczynając od samych mis.

Połowa tego, co piszę, opiera się na himalajskim dźwięku: długich wybrzmiewających tonach, metalu bogatym w alikwoty, głosie trzymającym jedną sylabę niewygodnie długo. Warto oddzielić to, czym te dźwięki są, od tego, jak się je zwykle sprzedaje.

Misy

Metalowa misa uderzona albo potarta daje dźwięk podstawowy plus zestaw mocnych alikwotów, które gasną w różnym tempie. Efektem jest brzmienie, które zmienia się jeszcze długo po uderzeniu — rzadkie i trudne dla ucha do porzucenia.

Popularne twierdzenie głosi, że to starożytne tybetańskie instrumenty obrzędowe. Uczciwa odpowiedź jest bardziej zawiła. Metalowe misy mają w regionie Himalajów długą historię, głównie jako naczynia domowe i ofiarne. Ich użycie jako instrumentów medytacyjnych i „uzdrawiających dźwiękiem", podobnie jak sama nazwa „misa tybetańska", ukształtowało się w obecnej postaci przede wszystkim w XX wieku i w dużej mierze na Zachodzie.

To nie czyni tego dźwięku gorszym. Oznacza tylko, że marketing wokół niego jest młodszy, niż twierdzi.

Długie trąby i niski rejestr

Dungczen, teleskopowa trąba używana w muzyce klasztornej, daje bardzo niski, chropawy ton, który czuje się tak samo, jak się go słyszy. W nagraniu zajmuje to samo miejsce, co sub bas w muzyce elektronicznej — i dlatego te dwie rzeczy tak łatwo się łączą.

Mantra i sens powtórzenia

Praktyka mantry powtarza krótką frazę, często bardzo długo. Z zewnątrz wygląda, jakby najważniejsza była treść. W praktyce pracę wykonuje powtórzenie: uwaga zawęża się do jednej rzeczy, umysłowi kończy się komentarz, a fraza przestaje być przetwarzana jak język.

Każdy, komu w studiu chodziła czterotaktowa pętla przez dziesięć minut, to rozpozna. To ten sam mechanizm, który trzyma kawałek psytrance.

Śpiew alikwotowy

Śpiew alikwotowy, czyli gardłowy — najsilniejszy w tradycji tuwińskiej i mongolskiej, z pokrewną praktyką w tybetańskim śpiewie klasztornym — układa usta tak, że jeden harmoniczny składnik głosu staje się na tyle głośny, że słychać go jako osobny dźwięk. Jeden śpiewak, dwie słyszalne wysokości.

To dobre przypomnienie, że barwa dźwięku jest w istocie stosem częstotliwości i że przesunięcie jednej z nich wystarcza, by zmienić charakter całości.

Używać bez udawania

To są żywe tradycje związane z żywą praktyką religijną. Nie jestem ich częścią i nie opisuję swoich utworów jako uzdrawiania, błogosławieństwa ani obrzędu.

Robię co innego: używam tych brzmień ze względu na to, co robią akustycznie — powolny atak, długie wybrzmienie, gęste alikwoty, dron stojący nieruchomo, podczas gdy reszta się porusza. Wpływ nazywam wprost, mówię, kiedy tytuł pochodzi z tradycji, która nie jest moja, i ograniczam deklaracje do tego, za czym faktycznie mogę stanąć.

Artykuły na tej stronie opisują badania i własne doświadczenie. Nie są poradą medyczną i nie zastępują lekarza ani terapeuty.

Przeczytaj też

Wszystkie artykuły